Bir atım olsa
Yeleleri rüzgarla uçuşup ulaşsa göğe
Şaha kalktığında atsa üzerinde ki(n)leri
Baksa bana
Alsa beni
Gitsek beraber sonsuzluğa
Rüzgar ardımızda kalır
Yetişemez bize…
Onu da alır yanımıza
Katarız tozu dumana
Çıksam şu bedenden dar geliyor
Hayallerim beni ∞ kılıyor
Çıksa ortaya hakikat artık
26.10.2021
Haccecan
Burada ki 1979 Uluslararası Çocuk yılı vesilesiyle Tahtacı
Fatma adıyla yapılan belgeselle ilgili görüşlerime ait yazıdır.
Belgeseli, “Tahtacı Fatma, Ben ve
Hakikat” düzlemlerinde ki bakış açılarıyla ayrı ayrı değerlendirmeye
çalışacağım.
Tahtacı Fatma… Acıdaşım. 1967
doğumlu Tahtacı Fatma’nın 12 yaşında ki döneminin gösterildiği film kesitinde,
kıyaslama içine girerek acılar içinde girdiğini görüyorum. Taşıma su ile
bulaşık yıkayan, sırtına bağladığı kardeşi ile ev işleri yapmaya çalışan, katır
üzerinde dağlara ağaç kesmeye giden Fatma, yerleşik hayata geçemediği için
eziklik içerisinde. Ormanda ağaç kesen işçilere o yıllarda tahtacı olarak
adlandırıldığını ifade ediyor. Abisi kendini aşan kat be kat ağır ağaç kesme
motorunu kullanırken, eğitim hayatına devam etmenin okuyan herkesin iş bulamayacağı
gerekçesiyle gereksiz olduğunu vurguluyor. O yıllarda da iş bulabilmek için
eğitimin yeterli olmadığını Fatma’nın abisinin yorumundan anlayabiliyoruz. Fatma
baltayla ağaçların dallarını, ağaç gövdesinin kabuklarını kesiyor. Yaşlarının
çok üzerinde beden ve zihinsel zorlukların üstesinden gelmek zorunda
bırakılıyorlar. Fatma’nın babası ise sosyal hakların yetersizliğinden, orman
işçilerinin devlet tarafından sayılmadığından, sahipsizlik ve çaresizlik
duyguları ile kuşanmış olarak üvey evlat muamelesi gördüklerinden bahsediyordu.
Ben … Tahtacı Fatma’dan 16 Yıl
sonra ben dünyaya gelmişim. Belgesel benim doğumumdan 4 yıl önce çekilmiş.
Tahtacı Fatma’nın yaşlarına geldiğimde ev işleri, kardeş bakımı ve bahçe
işlerini de üstlenmiş birisi olarak onunla birebir empati yapabiliyorum. O
yaşlarda işlerin ağırlığı ve yaşam koşulları hakkında ufkum dar olduğu için çok
kıyaslama yapamasam da bir şeylerin eksikliğini hissediyordum tabi. Bir çocuk
için olmazsa olmaz tek şey sevgi duygusuydu. Bazen aç yatmak, yırtık – eski giymek
çocukların çok umurlarında olduğu konular değildi. En azından benim açımdan
değildi. İnsan bedeni bu eksiklikleri bir şekilde telafi ediyorken, insan ruhu bir
tek sevginin eksikliğini telafi edemiyor(muş). Çocuğun yaşam koşullarının zor
bir ortamda yetişmesi onu çok daha güçlü yapıyor sadece sevgisi eksik olmasın
yeter. Neyin ne olduğunu büyüdükten sonra anlıyor insan. Çocuklukta sadece yaşadıklarınıza
ait deneyim, bilgi biriktirip, gözlem yapıyorsunuz.
Hakikat … Belgeselde şikayet
edebilmeleri, bunları dile getirmeleri (ki bu konuda çok iyi kelimeler kullanıp
kendilerini çok güzel ifade ediyorlar)
belirli bir bilinç düzeyine yükselebilmiş olduklarını gösteriyor. Bu büyük bir başarı. Bu başarının nedeni ise bence Atatürk’ ün önderliğinde kurulmuş
olan Cumhuriyet yönetimiydi. Lev-hi Mahfuz’da ne diyordu. İlk çağlarda insanlar
beklentisizken, bu çağda mutsuzluğu deneyimliyorduk. Mutsuzluğun farkında
olup, eksiklikleri dile getirebildiğimiz çağlara ulaştık.
Ayrıca belgeselde kullanılan ağaç
motorunun varlığından birkaç nesil öncesinin haberi bile yokken, bir çocuğun
onu tek başına kullanıp birkaç günlük işi birkaç saatte yapabiliyor olması da
bence insanlığın büyük bir başarısı. Kişisel tekamüllerin, yönetimlerden çok ileride olduğu çok açık. Bu böyle olmalı da. Bireyler aydınlanmalı ki,
yönetimlere aydınlık olanlar gelsin…
Kişisel bir tespitim de. Bu belgesel filmi yapan Suha Arın' ın belgesel için ödeneği kendi cebinden vermesi ve beklentisizlik içinde yaptığı filmden bir çok ödül almasıydı. Kişinin haberi olmasa bile doğru iş doğru niyet ile er ya da geç başarıya ulaşıyor.
Tahtacı Fatma hakkında yıllar
sonra yapılan haber burada…
Bu yazıyı yazmama sebep olan yazara sevgi ve selamlarımla….
Cennet’ten
kovulmadığın gibi Cehennem’e de sürülmeyeceksin. Yer, gök ve ikisi
arasındakiler… Tüm bu yatırım senden bir günahkâr yaratmak için değildi. Tanrı
varoluşu, bir “halife yaratma” süreci olarak özetledi. Bu ne demektir biliyor
musun? Bu, varoluşun kaçınılmaz yazgısının halifeler yaratmak olduğudur. Bu
arada, halife dediğimde zihninin “dört Halife” de ki halifeye gittiğini
biliyorum. Yakında, Tanrının halifeye ne anlam yüklediğini öğreneceksin.
Tanrı-Adem-Melekler üçgeni, aslında zahir ve batın kavramlarının çok güzel bir
açıklayıcısıdır. İslam felsefesinde zahir ve batın kavramlarının çok güzel bir
açıklayıcıdır. İslam felsefesinde zahir, yüzeyde ki gerçektir. Batın ise
derinlerde yatan manadır. Melekler, tekamül sürecinde insanın kirlenişini zahir
olarak görebilmekte ve buna göre yargıda bulunmaktadır. Rabb’a göre insanın
büründüğü tüm bu haller, tekamül etme sürecinin doğal bir parçasıdır. “Ben
sizin bilmediğinizi bilirim”den kasıt derinlerdeki anlam yani batındır. buRAK
özDEMİR Levh-i Mahfuz
Karşıda ki’nin ailesiyle tanışmak için onların evine gideceğim o gün. Zemin katta dahil 3 katlı bir evleri vardı. Zemin katta annesi, babası, kendisi yaşıyordu. Orta katta abisi, yengesi ve 4 çocukları kalıyordu. En üst katı da Karşıda ki evlendiği zaman o otursun diye yapmışlardı. Evlerine gittiğimde babası herkes gibi normal konuşuyordu. Karşıda ki babasının hasta olduğunu söylemişti ama garip hiçbir şey hissetmemiştim. En çok babasının davranışlarından değil Karşıda ki’nin davranışlarında bir gariplik vardı. Babasıyla arama oturmuş sanki arada bariyerlik yapmaya çalışıyordu. Kolunu koltuğun arkasına uzatmış, kolu benim başımın hizasına gelmişti. Annesinin yanında beni sahiplenmiş gibi bu duruşu hiç hoşuma gitmemişti. Aileni görmeye geldim ben beni sahiplen diye değil!!! Kolunu arkamdan çek diye onu uyardım. Babası konuştuğunda onu susturmaya çalışıyorlardı. Hoş geldin kızım diyordu bana. Her hasta keşke onun gibi sağlam olsa! diye düşünmüş hiçbir gariplik hissetmiştim. Aslında Karşıda kinin onu red etmemem için gerçekleri sakladığını çok sonra anlayacaktım.
Akşam yemeği için üst kata abisinin evine
çıkmıştık. Orta gelirli bir Anadolu eviydi. Tıpkı Karşıda ki’nin babası gibi
abisi de şoförlük yaparak geçimini sağlıyordu. Yengesi evlerinin bahçesinde inek bakıyordu,
bahçeyi ekip diyordu. Yengesinin yaptığı kuru fasulye, pilav, turşu, ayran
menüsüyle karnımı doyurmuştum. Hazır bulduğum yemeği yalayıp yuttum.
Karşıda ki'nde beni en çok çeken şeylerin başında onun yanında kendimi özgür hissediyor olmamdı. Düşüncelerime fikirlerime saygı gösteriyor, çok olgunsun ve kendini geliştirmişsin diyordu. Özgürlük benim olmazsa olmazımdı. Yanında esir alınmış gibi hissettiğim bir adamla yan yana durmak bile beni boğuyordu.
Yemekten sonra
alt kata indik. Karşıda ki ortalar da yoktu. Abisi konuşuyordu. Üst katta ki
evin yer döşemesi olarak laminant istemişsin. Babamlar bu evi yapalı 40 sene
oluyor, bu evin üstüne biz bir kat attık, onun üstüne atılan kata laminant için
şap atarsak bu evin tabanı onu kaldırır mı bilmiyorum dedi. Laminant isteğimi Karşıda ki
ile konuşmuş bunu da emrivaki olarak da söylememiştim. Bu konudan abisinin
haberinin olmasına bozulmuştum. Tanışmaya geldiğim bu evde beni evlendirip üst
kata taşımışlar gibi tavırları beni boğmaya başladı. O böyle konuştukça bana
stres bastı, öksürmeye başladım. Ama nasıl bir öksürük… Ciğerlerim ağzımdan
çıkacak… Her şey çok hızlı ilerliyor!! Karşıda ki’ni yeni kabul etmişim sen
nerden çıktın be adam!!! Alarm alarm.. Herşey kontrolümden çıkmaya başlıyordu.
Kontrol manyağı Haccecan kaçıp gitmek istiyordu. Ona hiç cevap veremediğim için
içimde koca bir isyan duygusu belirmişti. Ailede en çok kiminle çatışacağım
belli olmuştu!!! Abi!!!
Kaf dağının
ardında ki evime dönüş yolunda Karşıda ki ile ilk büyük kavgamızı yapmaya
başlamıştık.
-Bu evinizi
ilk ziyaretim, daha ortada fol yok yumurta yok. Tanımaya gelmişim aileni. Bu ev
mevzusunu niye açtı abin? Abin bizim oturacağımız eve ne karışıyor ki? demiştim.
Ben bağırdıkça Karşıda ki de alttan almıyordu..
İlk defa!!…
-Abim o
benim, bize ön ayak oluyor, yardımcı oluyor ne var ki bunda?
-Daha
evlilik kararı almadık, benim ailemin hiçbir şeyden haberi yok senin ailen oturacağımız
eve, döşemesine bile karar verdi!!!
Kontrolsüz
bir şekilde bağırmaya ve abisinden taraf olmaya devam ettiğinde beynime kan sıçradı.
Hareket halinde ki arabanın kapısını açtım, dur çabuk ineceğim ben dedim…Durmadı..
Durmazsan atlarım dedim.. Kendimi arabanın dışına doğru biraz çektim. Kimse bana bağıramaz. Sen kim olursun
be!!! O gün benim ne kadar ileri
gidebileceğimi görmüş oldu. Korkuyu gördüm gözlerinde. Geri adım attı… Bir deli olduğumun farkına vardığı o anın ardından
teslimiyette peşinden geldi. Bundan sonra hiçbir zaman tartışmalarımızda
abisinden taraf olmayacaktı. İkimizin de
kızgınlık sebebi abisi olacaktı… Hala söyler, ben seni idare etmezsem bu ilişki
yürümez diye… Haklı mıydı? Değil tabi. Ben haklıyım her zaman. Bennnn!!!
Devam edecek !!!
“Her şey benim zannettiğimden farklı olabilir.” Sözlerinin
beni çok mutlu ettiğini bilmeni istiyorum. Tanrı “ben sana inanıyorum” diyen
herkese durumlarını bildirir. Tanrıya inanmak, O’nun herkesten daha fazla
bilgiye haiz olduğunu kabul etmektir. Bu da, inandıklarının yanlış olabileceği
ihtimaline açık olmaktır. “Sana inanıyorum ama en zaten her şeyi biliyorum.” Bu
ifadenin “sana inanmıyorum”dan hiçbir farklı yoktur. “Sana, beni ikna ettiğinde
fikirlerimi değiştirecek kadar çok inanıyorum”. Tanrıyı en çok mutlu edecek söz
budur. Sen zihnini serbest bırakıp kendini açtığında, boşluğu doldurmak Rabb’a
aittir. Levhi Mahfuz - buRAK özDEMİR
Bütün kainatın merkezi nerededir? Merkez sensin, benim.
Merkez hepimiziz. Senin özün merkez… İçinden
gelen özde ki gücü açığa çıkart.. Sonsuzluk senin içinde ∞ bir hızla dönüyor.
İçinde ki gücü kontrol etmeyi öğrendiğinde farkına varmaya başlıyorsun.
Kontrol etmeyi bilmeden bu güce kavuştuğunda aklını kaybetmen an meselesi.
Farkına vardığında gücü içinden çıkarıp onu karşına al. Ne yapmak istediğini
sor. Rolünün ne olduğunu sana söyleyecektir. Değişim kapımızda. Bu değişim de
rolünün ne olduğunu bilip hareket edersen bu değişimin bir parçası olursun. Ya
da o değişimin önünde duran herkes gibi helak olursun… Değişim… değişim…
değişim…
“Kaç kere yaptın” diyerek ruhumda tamir edemediğim yaralar
açan babamla evin içinde saklambaç oynuyordum. Kıran, döken oydu ama kaçan bendim!
Kırıldığımda kaçıp, saklanmak gibi bir huyum var. Bu huyu bu zamanlarda edinmiş
olmalıyım. Bir zaman sonra babamda ondan kaçtığımı fark etmiş olacak ki arka
balkona çağırıp kendisine tuhaf davranmamın nedenini sordu. Hatırlamıyor musun? dedim. Hayır dedi. Yaptığını söylediğim de özür dilemişti benden. Ancak o özür
ayık olduğu zamanlara aitti. Bu kaç kere yaptın sorusu başka bir akşam sarhoşken tekrar söylediğinde artık alttan almayacaktım. Bütün öfkemle yüzüne bağırmaya
başlamıştım. Ben asla öyle bir şey yapmam, yapmayacağım da diye bağırarak
evin dış kapısına doğru koşmaya başladım. Kapı kilitliydi. Kilitli kapılar Haccecan’ı
durdurabilir mi? Tabi ki hayır… Çıktım çatıya, çatıdan aşağı pencere korkuluklarına
tutunarak indim ve sokaklarda koşmaya başladım gecenin bir yarısı. Ne kadar
koştum bilmiyorum. Abim peşimden gelip beni zorlayarak eve tekrar geri getirdi.
Benim hiçbir şeyi alttan almayan bu yapım alkolik babamı daha da kışkırtıyordu.
Evde en çok benim üzerime geliyordu. Geceleri en çok beni sıcak yatağımdan
kaldırıp saçma şarhoş muhabbetlerini dinlemek zorunda bırakıyordu…
Normal bir ailede yetişseydim nasıl biri olurdum diye
düşünüyordum bazen. Öfke.. Offf o tadına doyamadığım öfke duygusu. Benim mayam
öfke ile yoğurulmuştu. İçimde ki gücü dışarı çıkartmak için öfke duygusu çok
işime yarıyordu. Bu yazıları yazarken bile kulağımda hırçın asi müzik eşliğinde
öfke duygusunu kullanarak yazabiliyorum. Öfke duygusunu ehlileştirdim ben. O
benim yakıtım. Yaşam enerjim. Öfkem seni çok seviyorum… Ancak babamı içimde
affedebilmek için daha çok zamana ihtiyacım vardı. Hayat, benim affetmeyi
öğrenmem için daha hazır olmadığımı bildiğinden
affetmeyi öğretecek olayları henüz karşıma çıkarmıyordu.
Karşıda ki de beni en çok çeken şeylerden biride onu ve onun
hiçbir huyunu babama benzetmiyor oluşumdu.
Günlerden bir gün Karşıda ki ile şehir merkezinde geziyoruz.
Arabayı otoparktan çıkartırken görevlinin otopark ücreti olarak söylediği parayı çok
bulmuştu Karşıda ki. İtiraz etmişti. Buralar kamuya açık alanlar buradan bu
kadar para kesmeye ne hakkınız var diyordu. Görevlide cevap verdikçe konu
tartışmaya dönüşmüştü. Onun bu asi haline ilk defa şahit olmuştum. Oradan
ayrıldıktan sonra "orada ki görevli de senin gibi işçi. Yanlış adama itiraz
ediyorsun. Eğer yüreğin varsa çık belediye başkanının karşısına ona itiraz et" demiştim Karşıda kine. Kendisi de iletişim bilmeyen asi insanlardan dert
yanarken şimdi aynısını kendisi yapmıştı. Ben onu hep yanımda ki gibi sakin
sanıyorken içinden bir canavar çıkmıştı. Çok şaşırmıştım. Lan yoksa bu bana rol mü yapıyor? İçime bir
kurt düştü şimdi…
Devam edecek…
İçinde yaşadığın o kuvvetli boşluk ve peşinden ettiğin o dua, çok büyük bir duaydı küçüğüm. Peşinden pek çok başka şeyi hayal/dua ettiğin için, o günkü büyük duanı ancak ben sana hatırlattığım için hatırlayabildin. Oysa, o günden bugüne kadar yaşadığın hayatın her aşamasının anafikrini, farketmemiş olsan da, o günkü o büyük dua oluşturdu. Yeni bir din yazdık birlikte… Yeni ama bir o kadar da eski. Eski ama bir o kadar da yeni bir din. Bu süreçte, benim rolüme gelince… O güne kadar seni o serzenişe götüren hayatı sana yaşatan benim. Ben sadece duayı kabul ya da reddeden olmadım. Sen o duayı edensin, ben ise aynı zamanda o duayı ettirenim. Ben ve sen… Biz’i birbirimizden ayırmak hiç ama hiç kolay değil… buRAK özDEMİR- Levhi Mahfuz
Yol kenarında yürüyorum. Karşıda'kini bekliyorum. Yürüyerek bekliyorum!! Yerinde duramayan ben için başka bir
şey mümkün görünmüyor. Arabayla beni alacak diye yol kenarında yürüyordum.
Yürürken gelip beni alırdı nasılsa. . Hava rüzgarlı, soğuk bir kış günü.. Yarım
saat oldu hala gelmemişti. Bekletiliyordum yine!! Kızmaya başlamıştım. Beklemek
benim kaderim mi!! İçimde ki bu
sabırsız, her şeye celallenen Haccecan’ı sakinleştirmeye uğraşıyorum. Baya bir
sonra geldi arabayla, yanımda durdu. Nerde kaldın diye sorduğumda bir işim vardı
geciktim demişti. Hay senin işine! Bu
soğuk havada beni yürüttün ya! Aslında iç sesim daha ağır konuşur da ben kamuya
açık alanda frenliyorum kendimi. Bir şey demedim. Bu içimde ki canavarı
konuşmaması için nasıl zapt ediyorum birde bana sorun. Bir süre sonra rüzgar da
saçım başım ne hale geldi diye arabanın önünde ki aynayı aşağıya indirmemle
birlikte araya sıkışmış bir şey kucağıma düştü… Elime aldım bakıyorum bu ne
diye.. Yaprağı olmayan bir sapı olan küçücük bir gül… Şaşkın şaşkın bakıyorum. Hiç
beklemiyordum. Karşıda'kine bakıyorum yola bakıyor bana hiç bakmıyor. O hali o
tavrı. Allah’ım sana geliyorum. Yüzümde şu anda da beliren şebek ifade, o günde yüzümde
belirmişti. Mahcubiyet, utangaçlık, sevinç.. Karışık bir duygu demeti... Civarda ki bütün ilçede ki çiçekçilere uğrayıp gül aradığından
gecikmiş meğersem. Normalde yüzüne bakılacak gibi olmayan kısa saplı,
yapraksız, küçücük bu gül için çok yer dolaşıp nihayet bunu bulabilmişti. Başka hiç bir gül kalmamıştı. O gül
ile benim kalbime de bir ok atmayı başarmıştı.
Çiçek, hediye ve sürpriz
konusunda beni hiçbir zaman aç bırakmadı Karşıda ki… Ama yine de beni gerçekten
sevdiğini burada bahsettiğim kulağımdan kiri eliyle aldığı, bu esnada beni mahcup etmeyen
tavrından sonra hissetmiştim. Ardından bana söylediği "ben senden iğrenmiyorum ki" sözüydü. Kadınlar genelde çiçekten böcekten hoşlanır
diyenler yanılıyor. Herkes kendi için doğru kişiyi bulduğunda suyun akıp yolunu
bulması gibi gerçekleşiyormuş her şey. Doğru kişiyi bulduğunuzda çiçeğe de,
böceğe de, elmaslara da, altınlara da ihtiyaç duymuyorsunuz. Sevgi size doğru aktığında sizde verici konuma
geliyormuşsunuz. İlişkiler dans gibi, karşılıklı ritmlere ayak uydurmakmış. Sizin için açılmayacak
kapıların ardında bekleyip durmak yerine size doğru açılmış kapılara yönelmek hayat yolunu çok daha kolay ve hasarsız atlatmanızı sağlıyormuş.
Artık bir sevgilim vardı 29 yaşında!!! Bu ilişkinin nereye
varacağı çok belliydi. Niyeti en başından beri evlilik olan Karşıda ki ile bu
sürece koşar adım gidiyorduk. Evlilik benim için ne anlama geliyordu? Korkunç bir azap. Hapis hayatı. Zulüm ve işkence. İçinde
doğduğum, büyüdüğüm evlilik tam bir cehennem azabıydı. Tutarsız bir baba, her
şeyi alttan alan iyi niyetli bir anne. Annem sürekli olarak babam tarafından aşağılanırdı. Her davranışını kafasına vura vura rencide ederdi. Kavganın, gürültünün, huzursuzluğun, mutsuzluğun eksik
olmadığı bir ortamda doğduğum için asla evlenmeyeceğim diye kendime sözler
vererek büyümüştüm. Bu ortamın dışında çocukluğumda yaşadığım bir çok travmada
vardı. Erkeklerin yüzüne bakamamamın, internet üzerinden sohbet edebilmemin
nedeni de bu travmalardan sadece birisiydi. Genç bir kızken alkol alan babam
beni başka bir odaya alıp “kaç kişiyle yaptın” diye vurmaya başlamıştı. Yüreğimde o kadar derin bir acı hissetmiştim ki o sözlerin ardından vurduğu
yerler hiç mi hiç acımamıştı bile. Babam tarafından orospu muamelesi görmek korkunç
bir yıkım yapmıştı kişiliğimde. O akşamdan sonra erkeklerle aramda ulaşılamaz
uçurumlar açılmıştı. Orospu olmadığımı ispat
etmek için erkeklerden uzak duruyordum. Konuşurken kekeleyen, kendine güvensiz,
yüzü gülmeyen bir ergenlik geçirmiştim.
Bu kadar travma dolu geçmişe sahip birisi evlenmeli mi? Ben evliliğe layık mıydım? Bilmiyordum…
devam edecek...
Hızır ile Musa
Musa, aklını kullanmayarak Hızır’a tabi olsaydı, Hızır’ın
yaptıklarına sesini çıkarmasaydı ne olurdu? Musa sıradan bir insan olurdu. Hızır’a
tabi olmadığından, yaptığı haksızlıklara itiraz ettiğinden, aklını Hızır’ın emrine
sunmadığından peygamber oldu. Kendini arayan Musa, Hızır’a tabi olarak kendini bulacağını
sanırken, ona tabi olmayı ret ettiğinde kendini bulduğu yola girmişti. Kendi gücünü
başkasına tabi olmayarak bulmuştu. Aklını başkalarının ellerine vermiş herkesin
son zamanları bu zamanlar. Her alanda artık bireyselleşmenin arttığı zamanlar.
Bireyselleşemeyen, kendi iradesini eline alamayan, kendi özüne dönemeyen herkes
kendisini bulması için musibetler yağmuruna tutulacak. Hastalıklar, felaketler,
aile içi cinayetler, iç çatışmaları. Her yerde her an patlamaya hazır bomba yüklü
insanlar… İnsanların iradelerini ellerinde tutan bütün dini, siyasi, ekonomik
yapılar yıkılacak. Savaş meydanlarında farklı topluluklar arasında yapılan
savaşlar ile kazanılan hakka artık özgürlük denilmeyecek. Bireyin kendi özünü bulması için kendisiyle yaptığı çatışmalar sonucu kazandığı ∞ luğa özgürlük denilecek. Savaşlar devam
ediyor… Daha çetin ve zorlu. Cepheler her yerde. 8 milyar kadar cephe var….
Karşıda ki ve Haccecan
3 ay dere, tepe,
cadde, sokak yürüdüğümüz Karşıda’ki artık evime de gelmeye başlamıştı. Evde
beraber yemek hazırlıyor, ardından birlikte bulaşık yıkıyorduk. Kitap okuyor,
televizyon izliyorduk. Bu arada Karadeniz’e duyduğum hislerim yüzünden öfkeli
Haccecan hiç susmuyordu. Hem Karadeniz’e hem Karşıda’ ki ne ihanet ediyormuşum
hisleri sarıp sarmalasa da mantığım bu konuda artık yüreğimi dinlemiyordu.
Mantıklı Haccecan Karadeniz konusunda her şeyi fazlasıyla yaptığımı, ilişkiye
dönüşmeyen bir arkadaşlığa sadakat yüzünden bilgisayar başında ne kadar daha
süre geçireceğimi sorup duruyordu. Hayat kısaydı. Onunla dolu dolu geçen 4 yıl yeter
artık. Karadeniz tarafından kaç kere daha red edilmen gerek? O senin arkadaşın… O senin arkadaşın… O senin arkadaşın deyip duruyordu…
Aşk Tesadüfleri Sever Filmini beraber izlediğimiz bir akşam filmin
sonunda ağlamaya başlamıştım. Karşıda’ki
ben ağlarken sarılmıştı bana. Ne bir soru, ne başka bir şey… Sadece sarıldı…Onun
sarılmasıyla birlikte benim içimden duygu yüklü bulutlar fırtınaya dönüşmüş
gözlerimden dışarı fışkırıyordu… Kendimi kontrol edemiyordum. Zırıl zırıl,
hüngür hüngür, püngür püngür ağlıyordum… Duygu yüklü olduğumda genelde dışarı
gülerek tepki veren ben o akşam ağlamayı tercih etmiştim. Yanında çekinmeden
ağlayacağım, bunu yaparken neden ağlıyorsun diye sormayan bir adam. Hayatta
böyle bir insan vardı evet ve o benim yanımdaydı. Onun o sessizliği, sakin
yapısı bana o kadar iyi geliyordu ki… Kendimle savaş halindeyken Karşıda
ki ile yarış hali içine girmemek biraz olsun dinlenmemi sağlıyordu. İçimde
birikmiş ne varsa o akşam gözyaşları ile dışarı akıyordu. Karşıda ki’ne ruhsal olarak bağlandığım an o akşamdı.
Aşk…Çocukluğunda duygusal gelişimimi tamamlamamış, ruh dünyası karmakarışık olan ben için aşk çok zorlayıcıydı. Benim çapım belliydi. Duygu nedir, nasıl yaşanır, nasıl kontrol edildiğini bilmeyen ben duygu çorbası içinde yüzüyorken birde üstüne aşık olmuştum. Bu çorba yeterince karışıkken üstüne birde aşk el blenderı ile son ayarda karıştırılınca her şey ters düz oldu bende. Bütün ayarlarım bozuldu. Ruh dünyamda tam bir deprem etkisi yaptı. Bu deprem benim ya bitişim olacaktı ya da kendimi yeniden var ettiğim bir fırsata dönüşecekti. Bütün her şey dümdüz olmuşken her şeyi yeniden yapabilirdim. Bu benim içimde ki gücü kullanmayı becerip beceremeyeceğimle ilgiliydi. Bu gücün bende ∞ olduğunu biliyordum ve hissediyordum da. O kitap olmasa bunları düşünüyor bile olmayacaktım. İyi ki karşıma çıktı.
Oysa hayatında her şeyi sütliman olan birisine ne kadar da
yakışırdı aşk… Her şey o kadar sakin, yolunda gidiyorken her şeyin alt üst
olması o kişinin hayatına ne kadar büyük heyecan getirirdi.
Sevgi … Karşıda ki sevgi dolu gözlerle ellerimi tuttuğunda hiçbir
şey hissetmemiştim. Sevgiyle tutulan elden kalbe yol inmiyormuş. Ellerimden ateşler çıkıp, gökyüzüne doğru hava
fişek ışıkları patlamıyormuş… Şimşekler çakıp, fırtınalar kopmuyormuş… Oysa aşkı nasıl öğrenmiştim. Alev
alev yanacaktı ortalık… Hep bu aşk filmleri yüzünden… Filmlerden aşkı
öğrenirsen olacağı bu!! Hiçbir sınır
tanımayan aşk tanımımın sınırlarını daraltma kararı almıştım. Sevgiyi
kimseden dilenmeyecek, ekrana bakarak bir makinadan aracılığıyla almaya
çalışmayacaktım artık. Hayal dünyamda he şey o kadar tos pembeydi ki… Hayal dünyamı gerçeklikle uyumlamam
gerekiyordu. Beni sevecek ve sayacak birisiyle birlikte olacaktım. Bu kadar.
Başka hiçbir beklenti olmayacaktı… İlişki
de aşama aşama ilerleyecektim. Sevgili de neymiş diye düşünürken sevgili
olamadığım biriyle evlenmeme kararını da aldım. Sonu evlilik ile bitmese de
sevgili deneyimini yaşayacaktım. Evlilik kurumuna tecrübesiz girmeyecektim. Bu
konuda ki katı kuralımı da kaldırdım. Öff her taraf kural bu ne ya… Kendimi
kalın duvarlı surların ardında ki şatoya hapsetmeyecektim artık. Aileden gelen
ne kadar empoze edilmiş doğru varsa hepsini sorgulayacaktım. Ruhsal olarak
kaldırabileceğim her deneyime artık kendimi açacaktım. Bu topraklarda kadın
olduğum için uymam gereken ne kadar kural, üzerime atıl ne varsa hepsini
atacaktım. Kendi kurallarımı da sınırlarımı da ben belirleyecektim. Her şey
benim elimde. Sevgi’nin ne olduğunu bilmeyen bana, sevgiyi öğretmesi için Karşıda’kini
seçmiştim. Ona güveniyordum. İlk önce görüşme talebi ondan geldiği için ilk
adımı atma sırası hep ondaydı. Avantaj bendeydi. O adım attıktan sonra ben
atacaktım. Adımlarına göre kendimi ayarlardım nasılsa… Bu konuda uzman olmasam da
zekiyimdir ayıptır söylemesi mutlaka ayak uydururdum. Derin bakışlardan gelen sevgisinin kalbime
inmesine çok daha zaman vardı. Bu
ortadaydı. Sevgide annelik gibi bir süreçmiş… Annelik doğurmakla hissedilecek bir
duygu olmadığı gibi ilişkilerde sevginin oluşması da bir süreçmiş… Sevgiyi hissetmedim diye terk etse imişim
hayatımın en büyük hatasını yapıyor olurmuşum. Artık sezgilerimi de
dinleyecektim. Sezgilerim benim el fenerimdi. Bir sürü bilginin içinde doğrunun
ne olduğuna sezgilerimin karar vermesine izin verecektim. Hata yapsam bile asla
pişmanlık duymayacaktım. Pişmanlıkları da içimde uzatıp durmayacaktım. Pişmanlıklarımı
tecrübe yıldızı olarak alnıma takacaktım. Bu hayatı dibine kadar yaşayacaktım. Ruhumda
hissettiğim her şeyi ortaya çıkartacaktım. Kendimi kısıtlamaktan da artık
vazgeçecektim.
Aşk mı Sevgi mi sorusunun cevabı ise her ikisi de derim. Hangisinin
size nasıl yön vereceğini tecrübe etmeden asla bilemezsiniz. Tecrübelere
kollarınızı açın, korkmayın. Başınıza hangisi gelirse gelsin deneyimleyin. Sevgi’de,
aşk da bitebilir. Çok normal.. Ruhunuza öğrettiklerine teşekkür edip vedalaşın.
Dostça ayrılın… Bu kadar…
Yaşam koçu gibi hissettim kendimi J Umarım ihtiyacı olanlara şifa oluyorumdur. Valla hiçbir kârım yok.. Ama illa para vereceğiz derseniz iban numaramı atarım size olur biter J
Öfke, kin, nefret, aşk, sevgi, özlem, arzu… İçimde yaşadığım
bütün duyguları yoğun olarak tabiri caizse dibine kadar hissederek yaşar(ım)dım. Off … O duyguların oluşturduğu fırtınalarla
dolu bir denizde boğuşuyordum. Azgın duygu sularının içinde ne boğuluyordum ne
de sağ kalıyordum. Bu benim lanetimdi… Her hissi doruklarda hissetmek, dünyanın
bir ucunda ki acı çeken insanlar için de dahil her şahit olduğum olay, durum
karşısında acı hissetmek!! Ey hat… Yeter
bu kadar acı.. Herkesin aşk acısını, hüznünü paylaşmak, hissetmek… Nedeni
bilmediğim acılar için öfke, nefret… Herkesten ve her şeyden sorumluydum. Bu
sorumluluğu ne zaman yük edindim onu da bilmiyordum. Bu dünyaya duygu hamallığı
yapmaya mı geldim ben ya!!! Bunun omuzlarıma ne kadar ağır bir yük olduğunun
farkında da değildim. Bu duygular ben de her zaman vardı. Bu dünya da hiç huzur
görmemiş birisi huzurun tanımını bilemez. Mutsuzluğu olması gereken durum
olarak sanır. O kadar alışıldık, bildik duygu ki. Başka türlüsünün
olabileceğini dahi düşünemezsiniz. Varlığını bildiğin tek şeyi iç
çatışmalarını, yalnızlığı bir yanım hiç bırakmak istemiyordu. Tek bildiğim oydu
çünkü. Duygusuz olmayı istediğim
anlar çok olmuştur. Artık duygularıma olan bakış açımda değişti. Ben varsam
onlar da olmalıydı. Onlar olduğu için bu hayatı hissediyorum. Onlar artık benim
lanetim değil en candan yol arkadaşımdı…
Karşıda ki yanımda
iken öfkeli Haccecan’ın sesi çıkmıyordu ama yanım da yokken öfke denizinde ki
dalgalar da boğuşuyordum. Ben ne yapıyorum ya, bu kim? Hayatım da ne işi var?
Ben her şeyi aşabilecek güçlü birisiydim. Ne gerek var ki şimdi böyle bir
ilişkiye. Telefonda onu hep tersliyordum. Her şeyi kızma sebebi olarak görüyordum. Benim her terslememe, her duygu fırtınalarıma sakinlikle cevap
veriyor, alttan alıyor. Allah’ım çıldıracağım. Hayır öyle değil, senin de
bağırman gerek. Kavga çıkart ne olur. Bana bir bahane ver. Seni boğazlayayım, dalayım sana… Senin de kızman gerek
bana. Yok arkadaş, kızmıyor, alttan alıyor sürekli… Bu adam bu kadar nasıl
sakin kalıyor ben bu kadar öfke doluyken!!! Eşitlik ilkem yüzünden sınırı da
aşamıyordum. Beni kızdırmayan birini sebepsiz yere kızdırmak kendimi suçlu
hissettiriyordu. Aramız da ki mesajlaşmaları yazdığım deftere baktım geçen gün.
Onu bir yandan fırçalarken bir yandan da desteklemişim J Bak böyle böyle yapıyorum ama
sende kendini şöyle şöyle hazırla demişim. Onunla internet üzerinden yaptığım
uzun sohbetler olmadığından konuşulanları yayınlayamıyorum. Onun
yerine de konuşmak, her şeyi yazıya dökmek bana düşüyor şimdi. Bloğumda Karşıda ki'nin yerini de alması
gerekiyor. Haccecan’ın tarihinde ki hak ettiği yeri almalı…
Filmlerde olur ya .. Kovboyların peşinde olduğu hiç ehlileştiremedikleri
vahşi bir at vardır. Bu at ben oluyorum bu arada… Uçsuz bucaksız kırlarda koşup
duruyordur. Sürekli koşuyordur. Nereye neden koştuğunu bilmeyen bu atı
yakalamak için peşinden bir sürü insan kovalıyordur. Kimisi kement atıyor,
kimisi tuzak kuruyor, kimisi kırbaçlıyor… At hepsine arka ayaklarıyla çifte
atıp kaçmayı başarmıştır. Bir kaçının kafasını da parçalamıştır bu arada. Bir
gün güçlü kuvvetli bir sürü kovboyların arasından sönük, cılız, tiz, zavallı
kimsenin dikkatini çekmeyen bir kovboy, atın yanına sessiz sedasız gelip
okşamaya başlamıştır onu. At şaşırmıştır.
Bu ne be!! Bu ne yapıyor? Hım ilginçmiş bu. Daha önce kimse yanıma böyle
yaklaşmamıştı. Korkulacak biri gibi durmuyor. Dur şunu biraz inceleyeyim!!
Sevgi insana her şeyi yaptırıyordu. Bana olan sabrının tek
sebebi sevgisiydi. Bu hiç tanık olmadığım davranış bana çok ilginç gelmişti.
Onu çok zorlarsam kaçıp gidecek diye de korkuyorum bir yandan. Sevgi… Sevgi… Ne
kadar sıcak gelmişti oysa. Sevginin sıcaklığı beni çekiyordu ama bunun bende
bir karşılığı yoktu. Nasıl yaşanır bilmiyordum. Karşında daha önce hiç
görmediğin bir varlığı görsen anlam veremediğin o şeyi anlamlandırana kadar
uzun uzun bakarsın ya. Bende bakıyordum öylece. Eve arabayla bıraktığı bir
akşam onun gözlerinde sevgi dolu bakışları ile benim elimi tuttuğunda ne
hissetmiştim? Hiç bir şey…
Biz sadece, sezgileri açık, zihni berrak, gönlü güzel insanlara seslenebiliriz. Onlara seslenmek bizim için yeterlidir. Sayıları sandığından fazla olan o insanlar, seçilmiş insanlardır. Ömrü boyunca Rabdan harekete geç emri beklemiş, Tanrının sadık askerleridir. Ve yeminler olsun ki, o emir gelmiştir.
Burada övgülenen, kitaplara iman eden ile kastedilen “kitap kurdu” insanlar değildir. Kitap okumak güzel bir alışkanlıktır. Fakat bazen kitaplar okuduklarımızı hayata geçirmemek için “sığındığımız” limanlar olurlar. Kitaba iman eden ile kastedilen, inançlarını yönetebilen insanlardır. Alıştığına değil ikna olduğuna iman… ( Levhi Mahfuz… BuRAK özDEMİR )
Bir hafta sonu tatilinde denize karşı bir bankta oturuyorum.
Gökyüzü masmavi. Hafif esen rüzgara ayak uyduran deniz de hafif dalgalı. Mevsimlerden
kış. Yanımda da Karşıda ki oturuyor. Sohbet ederken birden işaret parmağını benim sol kulağımın içine
soktu. Napıyor bu be?! Kulağımın içinde ki kulak kirini parmağıyla alıp dışarı
attı. Aman Allah’ım. Utansam mı, mahcup
mu olsam… Pis pasaklı Haccecan. Karşıda ki'nin yüzüne şaşkın şaşkın bakıyorum. Bana “Ben
senden iğrenmiyorum ki” dedi. O esnada ki o rahatlığı, doğallığı, beni zerre
mahcup etmeyen tavrı… Allah’ım sana geliyorum. Benden
utanmayan, benden iğrenmeyen bir adam… Karşıda ki beni her halimle kabul
etmişti çoktan. Benim onu kabul etmem için vakit tanıyordu bana. Derede
ıslandığı gün kurulanmak için pantolonunu çıkarttıktan sonra “Ben senden
utanmıyorum ki” sözü.. O kadar ince naif bir söz ki aslında. Normalde kadınlar
hep utanmalı ve sakınmalı diye genel bir algı varken o sözü ile "normalde ben kadınlardan sakınırım ama seni kendimden sakınmam gereken biri
olarak görmüyorum" mesajını veriyordu. Beni özel alanına sokmaya layık görmüştü. Bunu ne zaman hak ettim ben!!!
Karşıda ki’nin babası büyük bir trafik kazası geçirmiş, kaza sırasında arabadan fırlayarak asfalt yola kafasının üzerine düşmüş kafasına aldığı ağır hasar nedeniyle beyninin bir çok bölümü ağır hasar görmüştü. Onu ameliyat eden doktor “kendine geldikten sonra eski babanızı beklemeyin” demişti. Kendine geldikten sonra ne olacağı tam bir sürpriz olacaktı. Haftalarca beklediği babası gözlerini açtığından günlerce hiç konuşmamış, tepki vermesi için vücudunu sıkıp çekiştirdiklerinde zora ki tuhaf sesler çıkartmıştı. Kazadan sonra ailecek büyük sıkıntılar çekmişler. Karşıda ki “babam hasta” diyordu. Bu hasta sözünün karşılığının ne olduğunu anlamam için daha çok zaman vardı.
Bana acını söyle sana
kim olduğunu söyleyeyim. Rutin giden bir hayat ne kadar da sıkıcıydı. Her şeyin
mükemmel olduğu, her istediğimin önüne geldiği, aşacağın hiçbir şey olmadığı
düz yollar ne kadar da kolay olurdu ama bir o kadar da sıkıcı… Cennet’e
kavuşmak isteyen varsa benim girme hakkımı da kullanabilir. Cennet dedikleri yer bana göre
cehennem… Karşılaştığı acı olayları aşan veya acılarıyla birlikte hayatına devam edebilen insanlar her
zaman gözümde çok değerliydi. Karşıda
ki'nin bende ki değeri her geçen gün artıyordu…
Devam ediyordu...
Deprem’lerin olduğu yeri sallayan, çarpan, yıkan, yok eden,
öldüren, parçalayan etkisinin yanında insanın ruh dünyasında da aynı etkisi
vardı. Depremin ardından gidenler için değil de kalanlar için her şey daha yeni başlıyordu. İki
dünyaları da yıkılmış insanların gözlerinde ki o keder… Girecek ne evleri
kaldı, ne de koynuna girecekleri kocaları, sevecekleri çocukları… Bu kadar acı
neden? Neden? Neden sorusunun cevabı ardından gelen o isyanlar… İçlerinde yanan
o cehennemler… İnkarlar…
Büyük acıların ardından gelen o isyana sıkı tutun… Ruh
dünyanın baştan aşağı yıkılması gerekiyordu baştan şekil vermen için. Eskinin
yenilenmesi için yıkılmasından başka bir çaresi yok maalesef. O isyanın
ardından her şey ama her şeyi yeniden yapacak gücün içinden geldiğini
göreceksin. Evini her şeyiyle yeniden yapacaksın, gidenin yeri dolmayacak ama bıraktığı acılar
seni yepyeni bir sen yapacak… Tek şart var. Yapacağın yeni senin eskisinden
daha iyi olmasına niyet etmek. Geçmişe takılmamak. Acına takılıp yenilenmeyi
kabul etmediğinde cehennem ateşleri seni bekliyor olacak…
Karşıda ki ile
hiçbir şey ite kaka olmuyordu. Çocukluğun da onu seven ablaları, babası, annesi
vardı. Annesinin bütün negatifliğine rağmen babası tarafından her zaman nazlandığını
söylüyordu. Her hafta sonları çevrelerinde ki gezilecek yerlere hep beraber gider gezerlermiş. Sevgiyi babasından gördüğü gibi Karşıda ki sevgiyi göstermeyi de biliyordu. Ne
haddi aşıyordu, ne de geri duruyordu. Saygı da asla ama asla kusur etmiyordu.
Çok yol yürüttüm ona… Benim evime gelmesi için bile yürüyerek 3 km yokuş çıkması
gerekiyordu. İnerken de yolu uzatmak için 6 km'lik yolu tercih
ediyorduk.
Onunla ilgili kafamda takılan noktalar yok muydu? Tabi ki vardı… Bir kere hiç sosyal değildi. Ama gittiğim bütün sosyal ortamlara girme cesaretini gösteriyordu. Hiç kitap okumuyordu. Ancak asla kitap okumam diye bir söylemde de bulunmuyordu. Değişime açıktı. Karşıdaki'ni kendi seviyeme denk görmeyen bir yanım vardı. Seviye!! Alarm alarm. Bu kelime beynimde şimşeklerin çakmasına neden oldu. Dur bir dakika bununla ilgili geçmiş kayıtlarıma bakmam gerek. Hayatımda beni kendi seviyesinden aşağı gören iki kişi vardı. Birisi tanıdık kadın bir öğretmen, diğeri ise Karadeniz. Kendilerini üst seviyede gören bu iki insanda yalnızdı. Kendilerini diğerlerinden ayrı bir seviyede görerek yalnızlığı deneyimledikleri özel bir alanda yaşıyordu ikisi de. Kendilerini gördükleri seviye üst seviye değildi ancak onlar öyle algılıyordu. Ben bir bok olmadığımı kabul ettiğime, yalnız bir hayat sürmek istemediğime göre kendimi Karşıdaki’den üst seviyede görmemeliydim. O kitapta ne yazıyordu. Hepimiz sonsuzluğun parçalarıydık, hepimizin kat ettiği mesafe ve hız farklı olsa da istikamet aynıydı. Benden geri kaldı diye onu küçük görmek kibir değil miydi? Kibir benlik miydi? Asla. Ona alt seviyedeymiş gibi bakmamaya çalışacaktım. Benim açlığını hissettiğim iki konuya odaklanacaktım. Sevgi ve saygı. İçimde ki öfkeli Haccecan seviye konusunda konuşmaya devam ediyordu sürekli. Sen bundan daha iyilerine layıksın!! Sen daha zekisin!! O senin kadar zeki değil!! Senin kadar maaş almıyor!!! Onu susturuyordum. Yüz yüze yaşadığım ilk gerçek ilişkiyi benim egom yüzünden bitirmeye hiç niyetim yoktu. Tartışmalarda oturup çözebiliyorduk, özür dilemekten de kesinlikle gocunmuyordu. Olumsuzlukları benim aşamayacağım boyutta değildi, eksiklikleri benim tamamlayamayacağım kadar çok değildi. Onda ki boşlukları ben doldurabilirdim. Benim öfke anlarımda sakinleştirici etkisi, alttan alması, o anlar da bana özel alan tanıması, anlayışlı olması... Bu öfkeyle kimse daha önce baş etmeye uğraşmamıştı bile. Beni yavaş yavaş tüketen bu öfkeli hallerimden kaçmamıştı... Benimle böyle uğraşan, önemseyen birisine sırtımı dönebilir miydim? Tabi ki hayır... Değişmeye karar vermiştim. Bu değişimden ilk nasibini alması gereken içimde ki bu herkese ve her şeye karşı hissettiğim yoğun öfke duygusuydu. Bu duyguyla nasıl baş edeceğimi henüz bilmiyordum... Daha çok zamana ihtiyacım vardı... Karşıda ki'nde bu kadar sevgi ve sabır var mıydı bilmiyordum...
Devam edecek...
Her anın ama her anın çok değerli olduğunu bilseydin,
bilmekte yetmiyor tabi bir de bunu deneyimleseydin… Anlardan oluşan ∞ luğun içinde
yüzdüğünü hissetseydin acıların diner miydi? Dünyaya yine de böyle küser miydin? Dünya’nın
sonu cennete çıkıyor. İnanmıyorsun değil mi? İnanmıyorsan bu deneyimi algılayacak
zamanın gelmemiştir. Zorlama kendini. İçinde yandığın azap eninde sonunda cennete
getirecek seni… DONA sözü.
Karşıda ki ile görüşmelerimiz son hız devam
ediyor. Şehirde yürüyoruz… Tarihi bilmiyorum. Günlerden bir gün işte. Yıllar
öncesini hatırlamam mümkün değil o kadar da zeki olamam ya!! Hayatında hiç
yürümediği kadar yol yürütmüştüm Karşıda
ki'ne. Ama bir kez şikayet bile etmemişti. Yanımda olduğu için mutlu görünüyordu. O kadar sıradan ki… Taraftarı olduğu takımın
maçına bilet bulamadı diye saha kenarlarında ki direklere çıkıp maç izliyormuş.
Okuduğu yüksek okulda ki geçirdiği günlerden bahsediyordu. Ne bir faaliyet, ne
kitap, ne başka bir şey… Başka ilden maç izlemek için gelip gidiyormuş. Avam ne olacak… Aman Allah’ım
benim her yanımdan sosyallik akıyordu. Sergiler, geziler, faaliyetler, denetimler… Karşımda ki asgari ücretli olarak
çalışıyormuş. Benim maaşımın yarısından az para kazanıyor. Ay ne kadar da az para kazanıyor. Maaşımla
ezerim lan seni… İsteseydin İstanbul Boğazının kenarında yalıda oturabileceğin
bir seçeneğinde vardı. Zenginlik isteseydin bu seçenek de çıktı karşına. Her şeyi
kıyaslayan sesi konuşturmayacaktım. Ben bir bok olduğumun farkına varmıştım.
Ben sadece o anda ne hissediyorsam onu doyasıya yaşayacaktım. İçimde ki herkese
karşı öfkeli Haccecan’ın onun yanında sesi çıkmıyordu. Bam tellerimin hiç
birine basmıyordu. Yürüyoruz. Dur bakalım bu yürüyüşün sonu nereye çıkacak?
Tanıdığımın
aracı olduğu birisiyle görüşmeye başladığım için güven duygusu vardı. Ses tonunda ki
o sakinlik, konuşurken yavaş ve neredeyse duymakta zorlandığım ses tonuyla,
ağırlığıyla beni sakinleştiriyordu. Yıllarca beni görürmüş yollarda. Hoşuna
gidermişim. Kafasında bir yerlerde hep varmışım. Karşıma tam zamanında ve olması gereken yerde çıkmıştı. Daha önce çıkmış olsaydı yanaşamazdı bile…
Hafta sonları
buluşuyorduk genelde. Bir hafta sonu değişiklik olsun diye ilçenin tenha
mahallerinde yürüyorduk. Mahalleleri geçmiş köylerde yürüyorduk. Meraklı
bakışlar arasında yürüdük yürüdük… En sonunda bir dereye gelmiştik. Dere
Haccecan’ın geçemeyeceği bir dere değildi. Ulan ben ne yollar, ne dağlar
geçmişim bu dereyi mi geçemicem be!! Karşıda
ki eğilmiş “sırtıma çık seni derenin karşısına geçireyim” dedi. Yok daha
neler? Bu sözleri birkaç kez tekrar etti. O kadar kesin konuştu ki hayır diyemedim. Çıktım
sırtına. Bir adım… İki adım derken ayağı kaydı Karşıda ki’nin. Hoppp .. Cuuppp
.. Senin kadar kilom var benim be!!! Karşıda ki belden aşağısı hep su içinde kalmıştı. Ben
ucuz atlatmıştım paçalarım ıslanmıştı sadece. Kahkahalarla gülüyordum. O hali o
kadar komikti ki… O kendini kurulamaya uğraşırken ben dakikalarca gülmüştüm.
Kurutmak için pantolonunu çıkardı. Deeesturrrr dedim. “Ben senden utanmıyorum ki”
dedi. Beni hangi ara bu kadar kabullenmişti inanın hiç farkında değildim.
Ama bu sözü ılık ılık içime akmıştı. (Burada gözlerim yaşardı yazarken) Karşımda ki yavaş yavaş yanımda ki yerini almaya başlıyordu.
Devam edecek…
Kendime not:
Yazdığım anlarda kendimle ilgili bir şey farkettim. Eski Haccecan’ın ruh
hallerinin hepsi içimde duruyormuş. Ben hangisini ortaya çıkartsam veya hangisi
çıkmak isterse fışkırır gibi dışarı çıkıyor. Yaşamak tam olarak da buydu…
İnsanlık, eski sürüm işletim sistemi yüklü bilgisayar gibi. Bu bilgisayarda o kadar çok virüs var ki. Hackerlar da sürekli iş başında. Bilgisayar sürekli hata veriyor. Çalışmıyor. Topyekûn format atıp yepyeni bir işletim sistemi yüklememiz gerek. İsteyen istediği gibi programı yükleyip kendi hayatını istediği gibi yaşasın. Mümkün mü? Mümkün. Her şeyi sil baştan yazmalıyız. Her şeyi ama her şeyi… İnsanlığın sıkıntılarının baş nedeni batıl yani güncelliğini kaybetmiş virüs yüklü işletim sistemi. Bu bilgiler her alanda ama her alanda var. Batıl bilgiler görevini tamamladı. Onları geri dönüşüm kutusuna değil direkt ∞ 'luğa göndermemiz gerek. İnsanlığın bilgileri eski sürüm olduğu için karşılaştığımız olaylar hep aynı. Kurban rolünü üstlenmiş insanlarla aynı kötü senaryoyu yaşayıp duruyorduk. Hakikat bilgilerine ihtiyaç vardı. İnsanlığı her alanda ama her alanda hazırlayacak, güncelleyecek bir işletim sistemi var mı? Cevap. Var. Nerede mi? Cevap o kitap.
Erciş depreminden sonra bir
arkadaşımın aracılığıyla telefonla birisi aramıştı beni. Tanışmak için. Aynı
meslekten birisi. Hayatımda duyduğum en sönük, durgun, anlaşılması zor sese
sahipti karşıda ki. Sesi o kadar derinden
geliyordu ki. Anlamak için "efendim anlamadım" diye tekrar tekrar soruyordum. Biraz
konuşup kapattık. Senin de hiç şansın yoktu!!!
Artık cılız sesli olduğu için kimseyi red etmeye
gücümde yoktu halimde… Ruhsal olarak o kadar açtım ki… Aradığım sadece huzur ve
sevgi… Çok şey mi istiyorum? Bir yudum sevgiye o kadar muhtaç haldeydim ki…
Birisi gelip o yangını söndürsün ne olur? Fırtınalardan, kendimle savaşmaktan
yorulmuştum. Ön yargılı olmamaya kararlıydım. Artık akışa bırakacaktım. Yüz
yüze görüşme fırsatı verecektim ona.
Bir restoranda aracı arkadaş ve Karşıdaki ile oturduk. Karşıda ki hiç konuşmadı. Utangaçlığından mı konuşamadı? Biz hep aracı arkadaşla konuşuyorduk. Aracı arkadaşın da çenesi maşallah. Susmak bilmiyor. Sadece yemek yiyerek kalktık. Yüz yüze verdiğim ilk fırsat fırsata dönüşemedi. Ne oldu şimdi? Ne konuştuk ne bi şey… Aç karnımızı doyurmuştuk. Ama ben ruhum aç olarak masadan kalktım. O güne ait hatırladığım bana hiç itici gelmediği, çekici de gelmemişti.
Bir akşam yine telefonla aramıştı Karşıda ki. İş çıkışı ertesi gün yemeğe davet ediyordu beni. İtici gelmediyse
ikinci şansı da vereyim bari. Herkesi itekleyen, red eden Haccecan’ı susturmaya
kararlıydım. Yüz yüze ikinci fırsat mı bu? Vay be… Bu bir devrim…
Ertesi gün iş çıkışı akşam benim Kaf Dağının tepesinde ki evimin oraya arabayla gelip beni almıştı. Aynı restorana yine gitmiştik. İtici gelmiyordu karşıda ki. Sessiz, uyumlu, ağır bir mizacı vardı. Çekimserdi. Bütün karşıma çıkanları rakip olarak görürken onu görmemiştim. İçimde ki mücadeleci Haccecan’ı ortaya çıkartan tek kelime bile etmemişti. Etseydi hatırlardım. Ömür boyunca da yüzüne vururdum. Öyle pis bir huyum var. O akşamdan hatırladığım şey; koca tabakta ki salatanın suyunu “şifalı bu su” diyerek kafama dikip içmiştim. Şu an asla yapmam, o ana kadar da hiç öyle bir şey yapmamıştım. O su gerçekten de şifalıydı da ondan mı içmiştim acep? Bu su sihirli bir iksir miydi? Karşıdaki çok sonra bu davranışımın çok hoşuna gittiğini söyleyecekti.
Devam edecek...
Şurada bahsettiğim kafamda ki aşkın tanımı değiştikten sonra bende değişmeye
başladım. Karşıma çıkan herkesin bir amacı vardı ve bana aynalık yapıyordu
aslında. Aşka yüklediğim anlam o kadar büyüktü ki. Bu büyük anlamı taşıyıp taşıyamadığımı
test edildiğim olayları yaşamıştım Karadeniz’le. Kalabalık ortamlarda çevresinde bir sürü erkek
olan Haccecan özel konulara sıra geldiğinde kimsenin yüzüne bakamazdı.
Yaklaşmaya çalışandan kaçardım. Zordum
ben uğraşsın dursun!… Yüz yüze görüştüklerimin hiç birisiyle de olmuyordu. Erkeklerle bilgisayar üzerinden konuşabiliyordum sadece. Karadeniz’den önce
kırdığım bütün kalpler için de bir bedel ödenmeliydi. Ödüyordum işte. Bedel
yasasından kaçış yoktu. Yaşattığım bütün acılar üzerine hepinizden özür diliyorum.
Ancak biliyorum ki sayemde yaşadığınız acılar sizi bambaşka yerlere getirdi. Aşk
acısı berbat bir şeydi. Yaşamayan bilmez. Kafamda geçmişten gelen bana yüklenen
ne varsa hepsini analiz etmeye, düşünce dünyamı baştan oluşturmaya başladım. . Bu
bir anda ve çok kolay olmadı tabi… Bunun için hayatımın temeline aldığım o kitabın katkısı unutmamak gerek. Düşüncelerim değiştikçe bende değişiyordum, ben
değiştikçe karşılaştığım benzer olaylarda değişiyordu. Ama kendimi arayışım
devam ediyordu.
Yeni bir eve taşınmıştım. Eve internet bağlatmamıştım. O zamanlar akıllı cep telefonları da yoktu. Gündüz işten fırsat bulamadığımız için sohbet etme fırsatımız iyice azalmıştı Karadeniz’le. Ondan uzaklaşmak iyi gelmişti. Ekran karşısında iletişim kurmak artık bana hitap etmemeye başlamıştı. Sınırsız olduğumu öğrendikten sonra sınırlı iletişim artık bana yetmiyordu. Candan, kandan yaratılmıştım. Bir makinanın karşısına geçerek iletişim kurmak, insan tanımaya çalışmak o kadar saçma gelmeye başlamıştı ki… Bunu o kadar çok kişiyle ve o kadar farklı kişilik tipleriyle yapmıştım ki… Tamam tanıyorum, biliyorum peki sonra? Bu ne ya… Çıkmaz yol işte… Hepsinin bana kattığı her şey için şükranlarımı sunuyorum. Ancak artık bu yol bana hitap etmiyordu. Gerçek bir ilişki için hazır olduğumu hissediyordum. Bu düşünceler bende oluştukça kader ağlarını da örüyordu.
Erciş depremi… 2011 yılında görevli olarak gittiğim deprem. Orada deneyimlediğim çok büyük acıların etkisiyle
hayatımda her şeyi daha hızlı gözden
geçirir olmuştum. Bu acıları insanlar neden yaşıyor ki? Aslında acıyı neden
yaşadığımızı o kitaptan öğrenmiştim. Bilgi öğretmekle yetinmeyen hayat, karşıma
deneyimlemeyi de çıkarıyordu. Bu deprem hayatımda deprem etkisi yapmıştı. O
kitapta ki anlatılanları bire bir deneyimliyordum.
Yaptığım çoğu şey, o yollar, o
koşuşturmacalar, kendimden kaçmak içindi. Kendimle baş başa kaldığımda içimde
ki azapla baş başa kalıyordum çünkü. Yaptığım onca şey de kendimi bulmama adım
adım yaklaştırıyordu. Her şey o kadar iç içe ki… Bulmak için kaybolmak
gerekiyordu. Kaybettiğim beni bulmam gerekiyordu...(Devam edecek)
(Yeryüzü nasıl insan tarafından doldurulan fiziksel çöplerle
doldurulduysa, fikir dünyamız da çöplerle dol(duruld)u… İnsanın fikir dünyası
çöple dolu olduğu için her yanımız ızdırap dolu. Ruhun acı çekiyorsa bil ki bir
sebebi vardı. Ama sürekli acı içinde yaşamak zorunda değilsin. Piştiğin
yeter!!! Zaman artık temizlik ve arınma zamanı… Çöplere şikayet ederek ne kadar
daha zaman harcayacaksın? Acılarından çıkış yolu bulamayan bütün canlara şifa
olmak ve bu yolda kanal olmak niyetiyle başlıyorum.)
Hayatının miladı ne
diye ? sorsanız (şurada da bahsettiğim) kitap derdim. Karadeniz’le Likya yolu yürüyüşünün ardından ondan ayrıldıktan sonra tesadüfen elime
aldığım ve Manavgat çayının kenarında 5-6 saat aralıksız okuduğum o kitap. Tarih 28 Ekim 2009. İlk okuduğumda
ki o sevinç, o mutluluk, o huzur hali aklıma gelir hala sevinirim. İyi ki … İyi
ki… İyi ki … ∞ kere iyi ki karşıma
çıktı. Karşıma çıkartana ve kitabı yazana selam olsun… Kitap tam olması gereken
yerde ve zamanda karşıma çıkmıştı… Hiç bir şeyi boşuna yaşamadım. Kendi özümü- ruhumu arınarak bulmamı sağlayan, içimde yanan
cehennemleri ben anlayıp, olgunlaştıkça yavaş yavaş söndürecek kitap. O zamanlar hiçbir şey ama hiçbir
şeyin farkında değildim. Soruları kafamda oluşturan, dar kalıplarımı
genişleten, dini sorgulamama neden olan Karadeniz’in hayatım da ki görevi tam
olarak buydu. Soru yoksa cevap da yoktu. Soru sormaya niyeti olmayan birinde soru sordurmaya başlatmak tam bilge insanların yapacağı bir işti. Soru sorma
ve araştırmaya başlamalarım, sorgulamalarım onun sayesinde oldu. İyi ki benim
karşıma çıktı. İyiki, iyi ki, iyi ki… ∞ kere iyi ki.... Yaşadığım acılara ahlanıp vahlamaktan başka bir şey yapmıyordum.
Kurban rolünü benimsemiştim. Geçmişte yaşadığım kötü deneyimleri bana tekrar
tekrar yaşatacak kişileri hayatıma sokuyordum. Karşımda ki iyi bir insan olsa
bile geçmişten gelen acılar beni bırakmıyordu. İyi bir insan mı, nasıl biri?… Güvensizdim.
Sorular çoktu ancak karşımdaki insanı değerlendirecek alt yapım da yoktu. Karadeniz’den
çok önce başlayan yıllara varan ruhsal acılarım çok derindi. Sürekli hüzünlü
müzik dinlerdim. Bu ruhsal acılara bedenim de tepki veriyordu artık. Geceleri
uyurken sabaha kadar uyku ile uyanıklık arasında bedenimde ki ani ürpermeleri
hissederdim. Karabasanlar çökerdi üzerime. Uyuyamazdım. Sabaha karşı uykuya
dalar uyandığımda o dinlenmiş, huzurlu halde olmazdı üzerimde. İç çatışmaları
içerisindeydim sürekli. Söylenen iyi şeyleri bile yanlış anlama, alınma hali… Hep
olumsuz düşünür, çevremde olup biten olumlu olayları fark etmezdim. Olumsuz
olanlara dikkat ederdim ve onları hayatıma alırdım. Huzurum yoktu. Mutlu
değildim. Dahası neden mutsuz olduğumu da bilmiyordum. Arıyordum ama ne? Para
kazandığım bir işim vardı. Geziyordum. Etrafım insan doluydu. Fotoğraf,
dağcılık… Kendimi hiçbir yere ait hissetmiyordum. Bir de Feryal var. Ah
Feryalim. Miniğim benim. Feryal, Haccecan’dan önce ki ben. O adla da kendimi
yazmıştım. Bu acıları yaşadığımı kendime itiraf etmek bile yıllarımı aldı. Acıları
itiraf etmem de tam olarak babamın ölümünden sonraydı. Ben alkolik bir babanın
kızıydım. Yediğim dayaklar, tutarsız bir babanın hor görülmüş aşağılanmış
kızıydım. Ama ona kötü diyemiyordum çünkü iyi tarafları da çoktu. Neyin ne olduğunu, kötü neden kötü, bu
olayları neden yaşadığımı anlamam yıllarımı alacaktı. 10 yıl uzaklıktan geçmişe
baktığımda her şeyi o kadar net görüyorum ki… Hiç bir şeyi boşuna yaşamadım. Anda olmak, anı yaşamak, huzur
bunlar önceden hayal edebileceğim şeyler değilken artık hayata tamamen bambaşka
bir açıdan bakabiliyorum. En önemlisi artık huzurluydum… Acıları, kederi, hüznü
tabi ki yaşıyorum ama bunlar ruhumda önceden sürekli olarak hissettiğim azaba
dönüşmüyor artık. O azap ki cehennemle bir… (Cehennemde yandığım anlara da
şükürler olsun. İyi ki yanmışım diyebiliyorum şu an…) Sorunun hep geçmişim
olduğunu sanırken aslında sorunun hiç kimse olmadığını sadece ve sadece “ben”
olduğunu artık biliyorum. Kaderimi yazmak benim ellerimde… Tıpkı herkesin
kaderine vakıf olma gücü kendi içinde olduğu gibi…
Bundan sonra yazacaklarım temelinde o kitap var. Bir kitaba nasıl böyle kolay teslim oldun diyen sen bil ki, o kitabı ilk okumamın üzerinden 12 yıl geçti… Sürekli okuyorum… Yıllar boyunca elimden de asla düşmeyecek… Bazı şeyleri idrak edip anlamam ve harekete geçmem için yaşamam gereken şeyleri yaşıyordum. Yaşıyorum ve yaşayacağım. Hayat konusunda sadece ve sadece öğrenciyim, herkes gibi… Yolun sonunun nereye çıkacağını bende bilmiyorum. Gelecekle ilgili önsezilerim var ama. Bu öngörüler kesinlikle ama kesinlikle olumsuz değil. Gelecek o kadar çok güzelliklere gebe ki. Bunu bütün ruhumla hissediyorum. Bunları zamanı geldiğince paylaşacağım. İnsanlığın çektiği acılar katlanarak artıyor… Bunları neden yaşıyor insanlık? İnsanlığı daha iyi noktaya getirecek elimden gelen her şeyi yapmak benim boynumun borcu… Bu acılar yaşanırken benim iç huzurumla birlikte bir köşe de rahat yaşamam mümkün değil. Bu dünya artık daha fazla acıyı kaldıracak durumda değil. 2 çocuğum var. Şu anki hayatları için her şeyi yapmaya çalışan ben gelecekleri için de boş durmamalıyım. 2 çocuk büyüttükten sonra hiç bir çocuğun bir farkının olmadığını, dünyayı daha yaşanılır kılmak için milyonlarca daha sebebin (çocuğun) olduğunu anlıyorum. Hissettiklerimin, öğrendiklerimin beni değiştirdiğine, ben değiştikçe de çevremin değiştiğini gözlemliyorum. Yeni doğan her ruh insanlığın en son en olgun sürümü… Artık acı ile negatif ortamda büyümemeli hiçbir çocuk. İnsanlık binlerce yıl zalim, cahil ve ham haliyle zaten savaşı, acıyı, gözyaşını deneyimledi. Korku çağını yaşadığımız yeter artık. Yeni açılacak sevgi çağında ki yerimizi almamız gerek.
Kötülük bu kadar yaygınken ve yayılma hızı birkaç saniye iken iyi enerjinin sayısı ve yayılma hızı o kadar az ki… Tüm iyiler iyi şeyler yazmalı, video çekmeli ve paylaşmalı. İyiliği çoğaltmalı. Hiçbir şey yapamıyorsa kötü olanları yaymaya aracı olmamalı, beğenmemeli onları. Onlar kötü beğenilir mi hiç!.. Filmin sonunda hep iyiler kazanır ve kazanmalı da . İyilerin artık ortaya çıkması ve gür sesle hakikati söyleme cesaretini kendinde bulma zamanı geldi de geçiyor.
Hakikatleri yazı ile dile
getirmeyi seçiyorum. Çünkü hakikat sessizce, yavaş ve derinden yayılıyor. Derinler de yaşayan iyi, benim çıktığım gibi artık sende çıkmalısın ortaya...
İnsan olmanın çok zor olduğunu biliyorum. Bu zorluğun meyvelerinin de çok tatlı olacağına inancım sonsuz... Bu zor hayatın içinde denk geldiğim bütün canlara selamlar....
Hoşgeldin blogum... Bakalım yeni dönemde neler ortaya çıkacak....
